Al langere tijd loop ik met het idee rond om over seks te schrijven. Of beter gezegd: over seks en intimiteit. Ik hoor daar in het Roze Stadsdorp eigenlijk nooit over. Is dat niet vreemd? Nu moet het er maar eens van komen, een prikkelend thema voor het nieuwe jaar.

Het Roze Stadsdorp bruist van de activiteiten: wandelen, fietsen, borrelen en naar de film. Er is regelmatig een Literaire Salon en er zijn themamiddagen over ouder worden. Ook euthanasie kwam al langs. Allemaal belangwekkende zaken, nu eens vrolijk, dan weer serieus. Je hoeft als roze oudere niet weg te kwijnen achter de befaamde geraniums (wie heeft die eigenlijk nog?). Contactmogelijkheden genoeg. Maar hoe staat het eigenlijk met het seksuele en intieme leven van ons, actieve, zelfbewuste en autonome stadsdorpers met onze volle agenda’s? Moeten we het daar ook niet eens met elkaar over hebben? Of is dat een thema dat je maar beter met je ‘intimi’ kunt bespreken? Of helemaal niet, omdat je het te privé vindt?

Seksualiteit lijkt uit de taboesfeer te zijn verdwenen. Velen van ons zijn nog opgevoed in een sfeer van ge- en verboden rondom ons lichaam en hebben moeten vechten voor hun seksuele vrijheid. Hebben we die nu eindelijk echt gevonden? Ik vraag het me af. Een vriendin van me wil absoluut niet over dit onderwerp praten. ‘Dat houd ik voor mezelf’, zegt ze dan. Waarom toch? 

Tijdens de lezing door Ted van Lieshout, afgelopen november in de Literaire Salon, over de pedofiele relatie uit zijn jeugd (hij schreef er een prachtig boek over) wilde hij niet ingaan op mijn vraag over de schade die deze relatie bij hem had aangericht. Ik schrok ervan, had ik een taboe doorbroken? Ik respecteer zijn antwoord, maar blijf met vragen zitten.

Vrijuit praten over intieme zaken blijft moeilijk. Want in de seks is lang niet alles leuk en aardig, en gaat het niet alleen maar over opwinding en paradijselijke gevoelens. Het gaat ook over schaamte, verlies van potentie en eenzaamheid. Over moeite om intieme contacten te vinden, of over een gevoel van seksueel op elkaar uitgekeken zijn binnen een relatie.

Ik schat dat de ene helft van de stadsdorpers met een partner leeft, al dan niet in hetzelfde huis, en de andere helft alleenstaand is. Hoe is het om jarenlang met je partner te wonen? Is er nog seks en erotiek of zijn die zaken allemaal achter de horizon verdwenen? En hoe bevredig je je intieme behoeften als je single bent? Dating apps zijn ook niet alles. Wie heeft iemand gevonden in het Roze Stadsdorp? Of ga je alleen maar met elkaar wandelen en naar de film en zijn verder alle kaarten al geschud?

Als je homoseksueel bent – ik gebruik dit woord nu opzettelijk – heb je deze voorkeur meer dan wie ook heel bewust onder ogen moeten zien. Ook het RSA is opgericht door mensen die een roze seksuele geaardheid hebben; seksualiteit is onmiskenbaar een belangrijk aspect van ons leven.

Laten we er in het nieuwe jaar eens over praten. Proost!