Koos van den Berg: 'Coco Coquette neemt zichzelf graag op de hak’.

Je kent hem vast als Coco Coquette, al 36 jaar een iconische dragqueen. Of je hebt hem gezien als verslaggever bij omroep MVS Queer Station. Of je las artikelen van zijn hand in het tijdschrift Gaynews. Koos van den Berg (1955) is een veelzijdig fenomeen in de queer gemeenschap. Na afloop van een regenboogbijeenkomst van Grey Pride Zuid in de Oranjekerk sprak ik met hem over zijn kleurrijke leven. 

Van goocheldoos naar tapdansen op hoge hakken

‘Het begon thuis in West-Friesland tussen de schuifdeuren. Ik was een jaar of zeven toen ik een goocheldoos kreeg en ontdekte hoe leuk ik het vond om op te treden. Het zou nog dertig jaar duren voordat ik in de artiestenwereld belandde. Na de middelbare school studeerde ik aan de toenmalige Nationale Hogeschool voor Toerisme en Verkeer (NHTV) in Breda. Vervolgens ging ik in de communicatiewereld aan de slag en daarna werkte ik jarenlang als projectmanager en communicatiemedewerker bij de dienst Welzijn van de Gemeente Amsterdam. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. In mijn vrije tijd ging ik tapdansen en geleidelijk rolde ik de showbusiness binnen. Dolly Bellefleur vroeg me mee te werken aan haar travestieshow. Als Coco Lotto deelde ik lootjes uit bij de ingang en in de pauze deed ik de trekking. Ik was altijd al gefascineerd door drag, maar durfde dat toen zelf nog niet.’

Foto: Petrovsky & Ramone

 Chicks with Dicks

‘Toen Dolly besloot solo te gaan, richtte ik samen met Mizz Mopsie (Heinz-Gerd Roes) Chicks with Dicks op. Ik waagde de sprong naar drag en bedacht mijn alias Coco Coquette, een naam die past bij het zweempje zelfspot waarvan ik houd. Tapdansen op hoge hakken werd mijn handelsmerk. We traden vele jaren met groot succes op in theaters overal in het land. Later nam Jaap van den Bergh als Jet Lag de plaats van Mizz Mopsie in. Drag werd steeds populairder in de jaren 90 en we kregen uitnodigingen om aan allerlei televisieprogramma’s mee te werken. De naam Chicks with Dicks wekte soms verkeerde verwachtingen. We lieten het publiek niet onder onze rokjes kijken…  Daarom zijn we ons in 1993 Travestiecabaret Amsterdam gaan noemen. Geleidelijk gingen steeds meer artiesten met ons meedoen. Jaap overleed helaas in 2010.’

In december geeft het Travestiecabaret voor de twaalfde keer voorstellingen in Casa Rosso op de Oudezijds Achterburgwal. Dan trekt het gezelschap - dat inmiddels uit zo’n 15 personen bestaat - met het programma “Symphonica in Casa Rosso” alles uit de kast voor een middagje drag in cabaretvorm met live zang, komische sketches, variété en een snufje magie. Koos vat het samen als “een gezellige middag vol onverantwoord amusement met een vleugje oh là là”. 

Een traditie die Koos ook in ere houdt is de organisatie van de jaarlijkse dragversie van het Eurovisiesongfestival: Eurosongtravestival. In 2026 vond dit hilarische spektakel waarin talloze dragqueens strijden om de douze points voor de 22e keer plaats.

MVS Queer Station

Maar ook op andere manieren zet Koos zich in voor de regenbooggemeenschap. Zo maakt hij deel uit van de redactie van het tijdschrift Gaynews en schrijft hij daarin artikelen over allerlei onderwerpen die betrekking hebben op de queer community. En werkt hij als verslaggever bij de televisietak van MVS Queer Station. Deze omroep bestaat al meer dan 40 jaar en wordt volledig gerund door vrijwilligers. Het platform verzorgt uitzendingen op de Amsterdamse lokale zender SALTO en online met als doel de zichtbaarheid en emancipatie van de lhbtiq+ - gemeenschap te vergroten.

Collega Robert Weijers, bekend van de radioshow en podcast “Kulti Kulti” voor MVS Queer Station: ‘Sinds 1997 is Koos actief voor onze omroep. Samen met cameraman (en voorzitter van MVS Queer station) Wessel Haaxman maakt hij televisiereportages van queer evenementen. Hij interviewt lhbtiq+ - ers die zich verdienstelijk maken voor onze gemeenschap, variërend van kunstenaars en dragartiesten tot activisten. Dat kan Koos als geen ander. Hij treedt hen altijd enthousiast tegemoet, weet de juiste vragen te stellen en haakt kundig in op reacties.’

Lachen tot aan spierpijn toe

Robert denkt even na en vervolgt: ‘Ik bewonder Koos om het organisatievermogen en de voortvarendheid bij al zijn eigenzinnige projecten. Hij trekt toch maar mooi elk jaar de kar van “Symphonica in Casa Rosso” en het “Eurosongtravestival”. Coco Coquette ontroert me door haar puurheid. Ze geniet en sprankelt als ze op het podium staat en dat komt over op het publiek, nog steeds na al die jaren. En “Symphonica in Casa Rosso” is een lichtpuntje in de duistere decembertijd. Hoewel ik me dan niet altijd zo vrolijk voel, heb ik bij die voorstellingen heerlijk kunnen genieten en vooral veel gelachen, tot aan spierpijn toe!’