Naar aanleiding van een heerlijk gesprek en een bezoek aan de Amsterdamse woning van Gerard van Emmerik — drie steile trappen op, een wereld in — ontstond dit artikel. Kom hem zelf ontmoeten tijdens onze literaire salon! 

  • Zondag 12 april 2026
  • Buurthuis De Coenen, Joh. M. Coenenstraat 4, Amsterdam Zuid.
  • Start programma 15:00, zaal open 14:30
  • Kosten: € 10,00 inclusief koffie en thee
  • Kaarten verkrijgbaar via de ticketshop >>

______

Een kijkje in de keuken der verbeelding van Gerard van Emmerik

Motto: Het liefst tegen de klok in roeren

Met de deur in huis

"Ik had je al gewaarschuwd over de telefoon", roept een nog onzichtbare Gerard van Emmerik wanneer ik omhoog kijk in het trapgat. Ik had hem gebeld voor een kennismaking in den lijve. In dat gesprek ontdekten we al twee aanknopingspunten. De lijn. Nee, ik moest geen taartjes meebrengen. Hij had nog een rol koekjes. En sanitaire perikelen: hij met een lekkende wasmachine en ik met een doorlekkende, onbruikbare douche. Ik hoefde me geen zorgen te maken over 'niet lekker ruiken'. Hij had nog 4711-eau de cologne van zijn moeder zaliger ter besproeiing in huis. Ik voelde me meteen op mijn gemak. En zo stond ik op maandagmiddag 23 februari voor zijn Amsterdamse woning op drie hoog.

Na drie steile trappen en gepauzeerd hijgen beland ik eindelijk op mijn bestemming.
En meteen na de deur roep ik blij verrast: "Sesamstraat!", want daar val ik met mijn neus in Bert en Ernie, of liever in Ernie en Bert. Gerard is meer dan megafan en beschouwt Ernie zelfs als zijn alter ego.
Hij houdt van Sesamstraat, maar vooral van de stemmen. "Ik leef in een macro-familieverband", verklaart hij. Ik denk dat je een heel wat slechter samenlevingsverband kunt treffen. Ik vind de overbevolking nogal meevallen, maar dan heb ik de zolderkamer nog niet gezien!
We gaan nog een trap op en daar duiken ze overal op, handzaam en levensgroot, van poppetje tot deurmat. Hij heeft zelfs ooit Ernie en Bert-poppen van een voorbijrijdende vuilniswagen losgesneden om hun een tweede leven te gunnen.





Het pièce de résistance toont hij me in de slaapkamer. Op de ladenkast staat een portret van hem, geschilderd à la Ernie, daterend uit 1992. Een lieve, donkere krullenjongen lacht me tegemoet.


Prinsje en vreemde eend in de bijt

'Als ik honderd vogels zie overvliegen, zie ik meteen het mankepootje.'

Gerard heeft volgens hemzelf geen moeilijke jeugd gekend. Zijn ouders kregen hem in 1955 pas na tweeëntwintig jaren huwelijk. Zijn moeder, geboren in 1916, was toen al bijna veertig. Een medisch wonder. Hij werd en bleef kind nummer één. Zijn vader degradeerde van kind nummer één naar de rang van kind nummer twee — iets wat hij altijd slecht heeft kunnen verkroppen. Met hem vielen er stiltes en is het contact altijd grijs gebleven. Hij stierf toen Gerard zeven jaar was.
Voor zijn moeder was Gerard het prinsje, en hij was even dol op haar als zij op hem. Zij was een progressieve vrouw voor haar tijd. Met zijn homoseksualiteit had zij geen enkel probleem. Toen zij later in een van zijn boeken las dat de hoofdpersoon een darkroom bezocht, betrof haar enige kritische noot de tijdsduur: "Je gaat er op maandag in en je komt er op donderdag uit" — iets wat noch hem noch de redacteur was opgevallen. Dit boek, Mischa's koorts uit 1998, gaat over een jongen die als een blok valt voor een oudere man, die hem ook begeert. De moeder komt erachter en verguist hen niet, maar vraagt de man te eten. Hoe dit afloopt?

Graag nodigen we u van harte uit om meer hierover te horen tijdens onze literaire salon.