Wat een bijzondere workshop was dat. Dit keer ging het niet over cijfers en feiten, maar over hoe mensen met dementie de wereld om hen heen ervaren en hoe wij daar vaak op reageren. Echt een eyeopener en gezien de toekomst met nog meer ouderen eigenlijk ook een must. 

Er kwamen ook andere onderwerpen aan bod. Eén van de aanwezigen vertelde dat er in de Tolstraat 75 in Amsterdam een Logeerhuis is geopend. Daar kunnen niet alleen vermoeide mantelzorgers bijkomen, maar ook mensen die bijvoorbeeld net uit het ziekenhuis zijn ontslagen en nog niet zelfstandig thuis kunnen verblijven. Het is een samenwerkingsverband tussen de Gemeente, Cordaan en vrijwilligers. De vraag ontstond om dat soort kennis te verzamelen. Een goed idee, maar wie gaat dat doen?

Er passeerde nog een ander onderwerp de revue. Iemand merkte op dat de sfeer in het Stadsdorp vooral ‘leuk’ moet zijn en dat er weinig aandacht is voor mensen die in zwaar weer verkeren. Het geeft hun het gevoel dat hun behoefte ‘wringt’ met de leuke sfeer, dat ze de aansluiting missen en het buiten het Stadsdorp moeten zoeken, terwijl ‘zorg voor elkaar’ toch de opzet van het Stadsdorp is. Het leuk willen hebben is begrijpelijk, de meesten van ons komen uit de traditie van dancings, feesten, cafés en sauna’s als ontmoetingsplekken, velen waren en zijn actief in de roze- en vrouwenbeweging om op te komen voor onze rechten. Dat imago willen we niet kwijt. We willen bovendien dat nog veel meer mensen zich aansluiten en willen geen moeizame indruk naar buiten maken. Maar we moeten ons doel ook niet voorbijstreven.

In de bijeenkomsten van de werkgroep Zorg die over gevoelige onderwerpen als dementie gaan en in de laatste bijeenkomst van de Literaire Salon met Ted van Lieshout, ontstonden hele serieuze en intieme gesprekken en waren de bijeenkomsten óók leuk. Het kan dus heel goed samengaan. Ik heb niet meteen de oplossing, maar verandering begint met bewustwording, erkenning en brainstorming over nieuwe mogelijkheden. Dat is de reden dat ik toezegde dit stukje te schrijven.